There and back again.

Δεν εχω γραψει σε αυτο το blog για κατι παραπανω απο εναν χρονο. Αν και για καποιο λογο νιωθω την αναγκη να απολογηθω, δεν θα το κανω. Δεν υποσχεθηκα τιποτα ξεκινωντας αυτο το blog  και ετσι δεν αθετησα και τιποτα, αλλα δεν απολογουμαι, κυριως γιατι αυτο το blog γραφεται παραπανω για εμενα, παρα για εσας. Η δικη σας αναγνωση και συμμετοχη ειναι ευπροσδεκτη αλλα νομιζω οτι ολοι ξερουμε πως απο τη στιγμη που το blog ειναι προσωπικες σκεψεις και αποψεις, εξυπηρετει σκοπους δικους μου κυριως, και ελπιζω να περναει και κατι προς τα εξω.

Α, και κατι ακομα, απο εδω και περα θα γραφω στα Αγγλικα. Deal with it.

I'd love to have an amazing and astounding comeback, to compensate for a year's absence but in lack of one, I will simply put in "paper" my thoughts, mostly to put them in order for my own benefit, and hopefully as i type everything down, there will be something jumping out of the page, if not, bear with me, after all I've been gone for quite a while.

It is strange how we find ourselves around the age of 20-21 thinking that we've got everything figured out and that we need nobody's input or at least piece of advice, we've planned a life and we know how it's gonna turn up. I can't decide if it is our expectation that everything will work according to plan or if it is life as it is, but in the end we always find ourselves going down a completely different path than the one we imagined we'd take when we set off for this journey. Surely the newly found path can take us to the same destination, but you know as well as I do that when something goes off from the course we've predetermined for it, then either the result or the journey itself are not exactly the ones we'd imagined they would be. And please pay attention, I'm not saying it's better or worse, no, not at all, I am saying it is different.

So I found myself taking a completely different path, from what I had planned, and note here, the plans I made for myself were conceived rather early in my life, I must have been around 16years of age, when I decided I'd be a chef. I dropped any ideas of going to economic school, and focused everything I could muster into getting to a college that would eventually lead me into a career worthy of my efforts as a cook. And I manged to get into the college, top of my year actually. About a year later and after some bumps on the road I realised that the college was not the one I should have picked and I was rather going down the path to become and accountant rather than a cook. So I dropped out  and with family help I started off at a new college, one for cooks this time! I finished the aforementioned college in the appropriate time and now I can proudly present myself as a cook with a diploma to prove it. And then I found myself lacking the courage and the willpower to proceed with my life, especially my professional life. I wouldn't go out to find a job, I couldn't bother myself into starting off my life as it should be after owning a diploma, and having the professional skills that were enough to put me out there and give me a start as a professional cook.

To this day, which frankly isn't that far away since I got my diploma - and as I type these words I realise that it in fact is exactly one year,  364 days to be precise since the day I got it - I have not fully understood why I couldn't go on with my life, but I'm working on it, with a great deal of help. Then again, very recently I found myself thinking, again not on my own, what is one's goal in life. The final, the top the undeniably ultimate goal in one's life. What is it? For the answer to that I will quote the simple genius of John Lennon. "They asked me what I wanted to be when I grew up. I told them I wanted to be happy. They told me I did not understand the question. I told them they did not understand life." And indeed that is the only true answer I can give to the question. I want to be happy.

Considering parts of my personality I only recently found and discovered, and have yet to accept them at their full capacity and meaning, and as hopelessly romantic and poetic as it may seem, the act of typing these words, and transforming thoughts into sentences, helps me a great deal with the decision that is before me. That decision has tortured me for quite sometime now, and my inability to take act and make decisions has baffled me furthermore, but finally I found a way, a mechanism to grab me by the hand and guide me through what I see as endless possibilities opening up right in front of me after the decision has been made. As said before, the mechanism is this thought to sentence transformation. The actual decision I will not post here, but it has been made. I've never been certain of almost any decision in my life, and the let me assure you the feeling I get from this realisation is not good. But with all my insecurities, doubts and fears, not left behind me, but accompanying me in the path ahead of me, this time I am fairly certain that the choice I made is what I need.

I am not going to treat this moment as something special in my lifetime, as a breakthrough or something unique. I will treat this moment with the respect and the attention anything new in life deserves and requires. It is not a new chapter in my life, it is the natural follow up of what I need to do, with my mind always set on the final achievement of my life. To be happy.

Better or Good..?

Ειχα γραψει πριν απο καμποσο καιρο, για το ποσο αναγκαιο ειναι να ξεπερναμε τους φοβους μας και τις αδυναμιες μας να τις αλλαζουμε. Δεν αναθεωρω, οχι, αλλα ξανασκεπτομαι πανω στο ιδιο ζητημα με μια διαφορετικη οπτικη.

Τι ειναι καλυτερο, η πιο σωστο αν θελετε, να κανουμε αυτο που θελουμε η να πιεζουμε τον εαυτο μας ωστε να γινουμε καλυτεροι?

Και οπως παντα, να εξηγησω το σκεπτικο. Αξιζει να πιεσουμε τον εαυτο μας, να προσπαθησουμε, για κατι που αυτη τη στιγμη μπορει να μην θελουμε να κανουμε αλλα ισως να μας βγει σε καλο στο τελος? Δεν μιλαω για πραγματα καθημερινα, αλλα για αποφασεις πιο συνθετες, οπως να παρω τη δουλεια που βρηκα, να φυγω στο εξωτερικο για σπουδες? Αποφασεις που θα ελεγε καποιος οτι θα καθοιρσουν τη ζωη μας απο εδω και περα. Αξιζει λοιπον τον κοπο να προσπαθησουμε λιγο παραπανω, να βαφτισουμε την αποφαση σωστη και να προχωρησουμε συμφωνα με αυτη ισως χαλωντας τη ζαχαρενια μας, αλλα με την ελπιδα οτι θα γινουμε καλυτεροι, σαν επαγγελματιες, σαν μαθητες, σαν φοιτητες, σαν ανθρωποι.

Ή ο αντιποδας ειναι πιο σωστος? Να μεινουμε στη βολη μας οσο το δυνατον περισσοτερο, περνωντας οσο το δυνατον καλυτερα, απλα και μονο γιατι περναμε καλα. Απλα και μονο γιατι νοιωθουμε ομορφα.

Απαντηση δεν μπορω να δωσω, ετσι ευελπιστω οτι τουλαχιστον θα δωσω τροφη για σκεψη, ή εστω μια αμφιβολια σ'αυτο που θεωρει ο καθενας μας σιγουρη απαντηση.

Μην βλεπετε καθε αποφαση για αλλαγη σαν κατι καλο, η αλλαγη για την αλλαγη, χωρις αποτερο σκοπο και πλανο ειναι λαθος. Δεν αλλαζεις κατι για να λες οτι αλλαξες, δεν αλλαζεις τον εαυτο σου και το περιβαλλον σου για να μπορεις να πεις οτι δεν εκατσες απραγος.

Μην βλεπετε καθε επιμονη στη βολη σαν κατι κακο. Η ρουτινα σκοτωνει, αλλα ειναι απαραιτητη απο καιρο σε καιρο. Ειναι χρησιμη, ειναι ασφαλης και ξεκουραζει.

Μην βλεπετε καθε αποφαση για αλλαγη μονοπλευρα ομως, η αλλαγη σε κατι που ο καθενας θεωρει οτι χρειαζεται αλλαγη μπορει να ειναι σωστη ακομα και αν οτι κι αν αλλαζουμε δουλευει, λειτουργει, υπαρχει.

Μην βλεπετε καθε επιμονη στη βολη σαν παραμονη και διατηρηση ενος συστηματος που λειτουργει ρολόϊ. Παντα υπαρχει περιθωριο για βελτιωση και αναβαθμιση της υπαρχουσας καταστασης.

Εκει που καταληγω γραφωντας αυτες τις γραμμες ειναι σε ενα κλισε, οσοι με ξερουν καταλβαινουν -η θα επρεπε τουλαχιστον- οτι απεχθανομαι τα κλισε. Και ομως, εκει καταληγω.

Παν μετρον αριστον. Ναι ναι ξερω, το ξεφτιλισα, πηρα το κλισε τον κλισε και το χωρεσα σε ενα κειμενο γεματο αντιφασεις και αμφιβολιες για τα στανταρ στα οποια ζουμε. Και ομως δειτε το καθαρα, χωρις συναισθηματισους και δραματα. Παν μετρον αριστον. Δεν ειναι πανακεια, δεν εχει τις απαντησεις στα παντα, αλλα αν κατι πλησιαζει εστω στο ελαχιστο την απολυτοτητα του "ισχυει παντου" αυτο ειναι το Παν μετρον αριστον. Ανεφαρμοστο το ξερω, ουτοπικο ισως, αλλα στεκει.

Δεν ειμαι υπερμαχος του συντηρητισμου, συμφωνω με την υπερβολη που και που γιατι βοηθαει, ειναι εκτονωση ειναι διαφυγη, για αυτο και δεν θεωρω το παν μετρον αριστον εφαρμοσιμο παντου και παντα. Αλλα σιγουρα μπορει να εφαρμοστει στην πλειωνοτητα των αποφασεων που εχουμε να παρουμε στη ζωη μας.

Ας διατηρησουμε λοιπον την ρουτινα μας σε επιπεδα που δεν θα μας αναλωσει, αλλα ας παρουμε και αποφασεις που θα ταρακουνησουν λιγο τα νερα, λιγο δεν ειναι αναγκη να προκαλεσουμε τρικυμιες.

M.M.M. Μεσα Μαζικης Μαλακιας..

Συνηθως προσπαθω να αποφευγω να γραφω για το τι γινεται καθημερινα, τις δυσκολιες που αντιμετοπιζουμε ολοι μας, δανεια, καρτες, νοικια, δουλειες, η χειροτερα ανεργια και ολα τα σχετικα. Υπαρχουν αρκετα blog και εφημεριδες, καναλια και ραδιοφωνικοι σταθμοι που τα καλυπτουν ολα αυτα.

Ετσι και σημερα μην με παρεξηγησετε, διβαστε πρωτα ολοκληρη την αναρτηση και προσπαθειστε να δειτε περα απο το παραπονο ενος νεου για το πως εχει καταντησει η χωρα σημερα.

Ας ξεκινησω λοιπον απο την αρχη της ιστοριας. Φοιτω σε σχολη που βρισκεται στην Πλατεια Ομονοιας, 2λεπτα με τα ποδια επι της 3ης Σεπτεμβριου για να ειμαι ακριβης. Ας πουμε ομως στην πλατεια Ομονοιας. Κατοικω στον Πειραια, σχετικα κοντα στο κεντρο. Για να φτασω στην Ομονοια, περνω 1λεωφορειο, και 1 τραινο. Κανονικα.

Σε αυτο το "Κανονικα" στηριζεται η αναρτηση αυτη.
Λογω εργων στο σταθμο Μοναστηρακι, υποχρεωνομαι να πηγαινω μεχρι το Μοναστηρακι, να αλλαζω μεσο, να επιβιβαζομαι στο Μετρο μεχρι το Συνταγμα και απο εκει να αλλαζω γραμμη και να επιβιβαζομαι στον συρμο που κανει την διαδρομη Αγιος Δημητριος - Αγιος Αντωνιος, ωστε να φτασω στην Ομονοια. Αυτο γινεται περιπου το τελευταιο 6μηνο. Πριν απο αυτο, ειχαμε τα εργα στον σταθμο του Μοσχατου και ετσι το τραινο εκανε την διαδρομη Πειραιας - Φαληρο και Καλλιθεα - Ομονοια. Για το τμημα Φαληρο - Καλλιθεα, επιβιβαζομουν στην Λεωφορειακη γραμμη Χ13 οπου και πηγαινε μεχρι το σταθμο της Καλλιθεας.Πριν απο αυτο ειχαμε τα εργα στον σταθμο Πετραλωνα, οπου και λειτουργουσε μονο η μια πλευρα του σταθμου και για το πηγαινε και για το ελα, με αποτελεσμα να σταματαει το τραινο στον σταθμο του Ταυρου η του Θησειου, μεχρι να περασει ο απεναντι συρμος.

Αθροιζοντας ολα αυτα, μας βγαζουν περιπου τον τελευταιο εναμιση χρονο. Ανεβοκατεβαινω στην Ομονοια τα τελευταια δυο χρονια. Ετσι λοιπον τα 3/4 του χρονου που εγω χρησιμοποιω καθημερινα πανω απο ενα ΜΜΜ, αυτα υπολειτουργουν.

Κανονικα ο χρονος που διαρκει η διαδρομη Πειραιας - Ομονοια με το τραινο ειναι 22'. Τα εργα γινονται για την αλλαγη των γραμμων, ωστε να μειωθει η υχοπρυπανση και να μειωθει και ο χρονος που απαιτειται για να ολοκληρωθει η διαδρομη. Υπηρξε μια μικρη περιοδος περυσι τα Χριστουγεννα οπου το τμημα Πειραιας-Ομονοια λειτουργησε. Αυτη την μικρη περιοδο χαριτος χρονομετρησα την εν λογω διαδρομη. 20'.  Δεν θα βγαλω τα εργα αχρηστα, δεν προσπαθω να κανω κατι τετοιο. Απλως καταγραφω το πως εχει.

Ετσι λοιπον τον τελευταιο εναμιση χρονο, εχω την καθημερινη περιπετεια, την οποια αντιμετοπιζω με μια δωση χαβαλε, γιατι αλλιως δεν γινεται. Πανω στα εργα ηρθαν να προστεθουν δυο ακομη πραγματα.

Πρωτον: Η αρχαιολογικη υπηρεσια στο Μοναστηρακι! (Το Μοναστηρακι εχει αρχαια...ανακαλυψη τρομερη και απροβλεπτη.......)Η εν λογω υπηρεσια, αρκετα γνωστη σε ολους μας, δεν μπορει καπου σας εχει ζωρισει ολους ειτε με τον ενα ειτε με τον αλλο τροπο, υπηρεσια ξεκινησε ανασκαφες στον χωρο τον γραμμων του σταθμου. Δεν μπορω να κρινω την σημασια τον συγκεκριμενων αρχαιολογικων ευρυματων, μπορω να κρινω ομως την καθυστερηση που δημιουργουν στα εργα.

Δευτερον: Τους δυο μηνες, εχουμε τις απεργειες των ΜΜΜ. Οι οδηγοι, μηχανοδηγοι, και λοιποι σχετικοι εργαζομενοι στους οργανισμους που καλυπτονται απο τον ΟΑΣΑ, διαμαρτυρονται και απεργουν.  Κατανοητο, ως ενα σημειο. Ειναι καιροι δυσκολοι, και οι απεργιες σαν διαμαρτυρια στις μεταρυθμησεις που επιβαλονται στην χωρα, ειναι το λιγοτερο που θα επρεπε να περιμενουμε.

Ειναι τρομερο ομως το πως γινονται αυτες οι απεργιες. Το πως και το ποτε ανακοινωνονται. Ο ΟΑΣΑ εχει επιδωθει σε ενα ειδος κλεφτοπολεμου, ανακοινωνοντας τις απεργιες και τις στασεις εργασιας την τελευταια δυνατη στιγμη. Γνωριζουν πολυ καλα οι υπευθυνοι του ΟΑΣΑ οτι οι μονοι που πληττονται ειναι οι πολιτες, ειναι οι εργαζομενοι των αλλων επαγγελματων που δεν ξερουν τι σκατα θα τους ξημερωσει καθε μερα. Νομιζουν οτι ετσι, θα πεισουν οτι οι συγκοινωνιες ειναι απραιτητες και χρησιμες, και οτι με απεργιες-εκπληξη θα παρουν τον λαο με το μερος τους? Το μονο που κανουν, αντι να αντιμετοπιζουν τον λαο με υπευθυνοτητα ειναι να στρεφουν και την κοινη γνωμη εναντιον τους, διοτι την ταλαιπωρουν και την δυσκολευουν χωρις κανεναν μα κανεναν απολυτως λογο.

Αλλα σε εναν τοπο οπου ο καθενας ζει για την παρταρα του και αρνειται να σκεφτει τους γυρω του, σε εναν τοπο οπου εφτασε στον πατο, αρνουμενος να λειτουργησει συλλογικα, και ομαδικα, ειναι ονειροπωλο να περιμενει κανεις οτιδηποτε διαφορετικο. Σε εναν τοπο που το εγω ειναι πιο σημαντικο απο το εμεις, σε εναν τοπο οπου εχει απωλεσει την συλλογικη συνειδηση και λειτουργει μονο με τα προσωπικα πιστευω του καθενος, σε εναν τοπο οπου ο καθενας κανει οτι του καυλωσει χωρις να υπολογιζει τις συνεπειες σε κανεναν τομεα της κοινωνιας, σε εναν τοπο οπου δεν υπαρχει τιποτα κοντα στο "σκεφτομαι τους γυρω μου, νοιαζομαι για τους αλλους", ειναι οχι μονο ονειροπωλο αλλα και επιπονα παραλογο να περιμενει κανεις κατι διαφορετικο απο τα συνδικαλιστικα σωματεια.

Ετσι λοπιον οι κινητοποιησεις, ειτε αυτες ειναι απεργιες ειτε στασεις εργασιας, χαρακτηριζονται για μια ακομη φορα, οπως και καθε τι αλλο που κανουμε, απο αυτη την ιδιαιτερη μαλακια που μας χαρακτηρηζει και την ονομαζουμε και μαγκια, υπερηφανοι που ειμαστε Ελληναρες. Χαρακηριζεται απο την αδιαφορια για το αν βλαπτουμε το συνολο παραπανω απο οτι θα το βλαψει αυτο για το οποιο διαμαρτυρομαστε. Γιατι δεν υπαρχει συνολο. Υπαρχει εγω. Μονο εγω....

Dignity. Where the fuck did we lose it on the way here...

Η αξιπορεπεια οσον αφορα εμενα ειναι μια απο της πιο σημαντικες αρχες η αξιες.

Σε οτι και αν κανουμε, με οτι και αν ασχολουμαστε, σε οποιοδηποτε μηκος η πλατος της γης κι αν ζουμε, δεν γινεται να ζουμε χωρις αξιοπρεπεια. Μαλλον, γινεται αλλα τοτε δεν ζουμε, απλως περναμε.

Ειναι τρομερο το κατα ποσο εχουμε λυσμονησει την αξιοπρεπεια στις μερες μας. Ακουγομαι λιγο σαν την γιαγια η τον παππου που εχει καθε οικογενεια, αυτον που λεει οτι "Αααχ δεν φτιαχνουν τα πραγματα οπως παλια, δεν ειναι οι καιροι οπως τοτε". Αλλα εστω κι ετσι, ας γινω για λιγο ο ενοχλητικος παππους που συγκρινει την  σημερινη εποχη με αυτη που εκεινος εζησε πιο εντονα.

Ετσι λοιπον σημερα δεν υπαρχει αξιοπρεπεια, εχουμε ξεχασει τη σημασια της λεξης αλλα και τη σημαντικοτητα της αξιας. Σε αλλοτινες εποχες, ενας ανθρωπος προτιμουσε να διατηρησει την αξιοπρεπεια και να κυκλοφορει με το κεφαλι ψηλα, παρα να κανει την οποιαδηποτε λαμογια, η αδικια στον διπλανο του. Σιγουρα οι καιροι ηταν αλλιως, οι κοινωνιες μικροτερες και οι δακτυλοδεικτουμενοι δεν ειχαν που να κρυφτουν, αλλα δεν ειναι ο φοβος, η η ελειψη αυτου που θα επρεπε να μας οδηγει στην επιλογη της αξιοπρεπειας.

Δυστηχως ομως σημερα, στην εποχη της πληροφορησης, στην εποχη που διατυμπανιζουμε την διαφανεια σε οποιοδηποτε, πολιτικο και μη, επιπεδο, σημερα ολοι κρυβομαστε πισω απο την ανωνυμια του συνολου και ξεχναμε τι θα πει να εισαι αξιοπρεπης. Οχι να προσποιεισαι την αξιοπρεπεια, οχι να εισαι φαινομενικα και επιφανειακα αξιοπρεπης, αλλα να μην μπορεις να πραξεις αλλιως, γιατι κατι μεσα σου σε σταματα, γιατι ξερεις οτι αυτο που πας να κανεις ειναι λαθος. Οχι μονο λαθος αλλα αναξιοπρεπες.

Σε αλλες εποχες, ακομα και οι κλεφτες η οι περατες ειχαν εναν κωδικα τιμης, βαση του οποιου λειτουργουσαν και επρατταν. Σημερα, δυστυχως ειμαστε κατωτεροι απο τους ληστες αλλων εποχων, σημερα δεν εχουμε καμια τιμη, ποσο μαλλον κωδικα τον οποιο θα σεβομαστε και θα λειτουργουμε χωρις να τον παραβιαζουμε.

Και εδω ειναι που χωλαινουμε, εδω ειναι που δεν τα καταφερνουμε, και εδω ειναι που εν τελει θα χασουμε. Ο σεβασμος. Δεν σεβομαστε τιποτα, γιατι σχεδον τιποτα δεν ειναι αξιο σεβασμου.  Εγω π.χ. αρνουμαι να σεβαστω την ηλικια καποιου, αρνουμαι να σεβαστω τα χρονια του. Γιατι δεν με ενδιαφερει το οτι εφτασε οσο χρονων κι αν εφτασε, οχι με ενδιαφερει το πως εφτασε αυτα τα χρονια. Ο σεβασμος, και ετσι πρεπει να ειναι, κερδιζεται. Δεν ειναι κατι αυτονοητο η κατι υπαρκτο χωρις καμια προσπαθεια. Οχι ο σεβασμος κερδιζεται με τηρηση αρχων και αξιων. Οταν ενας ανθρωπος εχει φτασει π.χ. τα 80 του, αλλα τα εχει φτασει αξιοπρεπως και δεν εχει αναλωθει απο την ασχημη και φαυλη σημεριμνη κοινωνια και τις υλικες προσταγες της, τοτε τον σεβομαι γιατι εφτασε τα 80 του, αξιοπρεπως, δεν τον σεβομαι επειδη εφτασε τα 80 του.

Και μην αυταπατασται, δεν ειναι καθε πραξη ευγενειας και σεβασμος. Σαφως και θα σηκωθω στο λεωφορειο για να κατσει καποιος γηραιοτερος, σαφως και θα αφησω μια κυρια να περασει πρωτη, αλλα ολα αυτα δεν ειναι σεβασμος, ειναι ευγενεια. Ας μην συγχαιουμε λοιπον τον σεβασμο με την ευγενεια και ας προσπαθησουμε να μην λυσμονουμε οτι η αξιοπρεπεια δεν ειναι κατι που δεν το χρειαζομαστε, δεν ειναι κατι απο αλλες εποχες. Η αξιοπρεπεια ειναι τροπος ζωης.

Feels Like Home...

Αρκετο καιρο πριν, ακουγαμε με ενα φιλο ενα μουσικο κομματι, εκεινος δεν το ειχε ξανακουσει, εμενα απο τα αγαπημενα μου, οταν τελειωσε λοιπον το κομματι, μου ειπε "Feels Like Home".
Τριβελιζε για καιρο η σκεψη αυτη στο κεφαλι μου, το τι μπορει να ειναι σπιτικο για τον καθενα μας.

Με την παραδοσιακη του εννοια, ειναι το σπιτι, στο οποιο περασαμε τα παιδικα η τα εφηβικα μας χρονια, εκει οπου μεγαλωσαμε εκει που φτιαξαμε τις πρωτες μας αναμνησεις. Τα τελευταια χρονια ομως οικογενειες μετακομιζουν ανα 5 χρονια κι ετσι δεν μενεις σε ενα σπιτι αρκετα ωστε να το αγαπησεις τοσο που να γινει σπιτικο σου.

Υπαρχει ενας στιχος των Metallica απο το κομματι Wherever I May Roam που λεει οτι Where I lay my head is home, εννοωντας οτι ειναι ενας ανθρωπος χωρις σπιτι, και οπου και να παει οπου και να κοιμηθει, αυτο το μερος θεωρει σπιτικο του. Ομως αυτο ειναι η αρνηση του σπιτικου και της συναισθηματικης χρησιμοτητας του.

Σκεπτομενος λοιπον, τι μπορει να ειναι σπιτικο για τον καθενα περασαν απο το μυαλο μου αυτα και αλλα πολλα, οπως οτι σπιτικο ειναι εκει οπου υπαρχουν δικοι μας ανθρωποι, ανθρωποι που μας αγαπανε, που νοιαζονται για εμας κτλ. Συνειδητοποιησα λοιπον καποια στιγμη, οτι οταν σκεφτομουν σπιτικο, αυτοματα το κεφαλι μου σκεφτοταν και μερος, γεωγραφικη τοποθεσια, κατι που να οριζεται απο ενα συγκεκριμενο συνδυασμο γεωγραφικου πλατους και μηκους.

Και εκει ηταν το λαθος μου. Αυτο που νιωθει σπιτικο ο καθενας μας δεν ειναι μερος, δεν ειναι καν καποιος αλλος ανθρωπος που μας γεμιζει η μας συμπληρωνει. Σπιτικο ειναι η κατασταση, η συναισθηματικη κατασταση  στην οποια, διαφορετικη για τον καθενα μας, νοιωθουμε τοσο ομορφα οπου ολα μας τα λαθη σαν ανθρωποι,ολα τα προβληματα, ολες οι ανασφαλειες, κομπλεξ, και οτιδηποτε μας κανει κατι λιγοτερο απο αυτο που ειμαστε, εξαφανιζονται και μενουμε με ενα συναισθημα ολοκληρωσης, με ενα συναισθημα πολυ σωστο.

Μπορει να προερχεται απο αλλους ανθρωπους, απο ενα μουσικο κομματι, απο ενα μερος, απο αναμνησεις, απο αρωματα απο οτιδηποτε κανει τον καθενα να νιωσει τοσο καλα, που για οσο διαρκει εκεινο το συναισθημα να ειναι η ενσαρκωση των καλυτερων δυνατοτητων του ανθρωπινου γενους.

Το σπιτικο ειναι λοιπον ενα συναισθημα, ενα συναισθημα τοσο ζωντανο, τοσο αληθινο ωστε...
It Feels Like Home...

Perception Is Truth...

Μια απο τις βασικες αρχες του συγχρονου marketing ειναι το perception is truth. Η αντιληψη ειναι αληθεια. Πραγμα που σημαινει ο τροπος με τον οποιον καποιος αντιλαμβανεται το οτιηδποτε, το κανει αληθινο. Για να για να το θεσω πιο σωστα, οσο τρελο και αν ακουγεται σε εμας, οσο λαθος και αν ειναι απο τη δικη μας οπτικη γωνια, αν καποιος αντιλαμβανεται οτι ο ουρανος ειναι μωβ, τοτε ΕΙΝΑΙ μωβ για εκεινον. Η αληθεια δεν ειναι μια, δεν ειναι απολυτη, δεν ειναι ιδια για ολους, η αληθεια ειναι αυτη που αντιλαμβανεται ο καθενας μας. Ετσι κινουνται τα τελευταια χρονια οι διαφημισεις, οι marketeers, και ετσι δειχνει να κινειται ο κοσμος. Θετει ομως καποια ερωτηματα κυριως ηθικα, αλλα και κοινωνικα.

Για παραδειγμα, αν ισχυει το pereception is truth, τοτε πως μπορουμε να καταδικασουμε καποιον για καποιο εγκλημα, πως μπορουμε να αποφασισουμε τι ειναι σωστο και τι λαθος? Αν δεν υπαρχει απολυτη αληθεια παρα μονο η αληθεια που αντιλαμβανεται ο καθενας μας, πως γινεται να βασιζομαστε στον νομο και σε δικαστες για να αποφασισουν αν καποιος ειναι ενοχος η αθωος?

Και περα απο την επεκταση που περνει το perception is truth στην αποδωση δικαιωσυνης υπαρχουν απειρες επεκτασεις οι οποιες διαφωνουν με την αποψη που εχουμε για τον κοσμο και τον τροπο που λειτουργει, τον τροπο που αντιλαμβανομαστε τον κοσμο.

Αν δεν υπαρχει πραγματικη αληθεια, παρα μονο αυτη που αντιλαμβανομαστε εμεις, και ονομαζουμε αληθεια αυτη που αντιλαμβανονται οι περισσοτεροι απο εμας τοτε δεν υπαρχει αληθεια. Για να κατανοησουμε το perception is truth, πρεπει να ξεχασουμε την εννοια της αληθειας οπως την εννουμε μεχρι σημερα, δεν υπαρχει σωστο  η λαθος, το μονο που υπαρχει ειναι ο τροπος που αντιλαμβανομαστε το καθε τι. Αν αντιλαμβανομαστε οτι ο ουρανος ειναι μωβ, τοτε ΕΙΝΑΙ μωβ, αν αντιλαμβανομαστε οτι η θαλασσα ειναι απο γιαουρτι, τοτε ΕΙΝΑΙ απο γιαουρτι. Η επιστιμονικη κοινωτητα διαφωνει καθετα με τη λογικη του perception is truth αλλα ποιος μπορει να διαφωνησει με οτιδηποτε πιστευει καποιος αλλος? Ναι μπορει να παρουσιασει επιστημονικα στοιχεια, ναι μπορει να αποδειξει οτι η θαλασσα δεν ειναι απο γιαουρτι, αλλα αυτο δεν θα αλλαξει το πιστευω καποιου οτι η θαλασσα ειναι απο γιαουρτι. Η δυναμη του perception is truth, ειναι τοσο μεγαλη οσο η πιστη καποιου σε αυτο που πιστευει.

Αν καποιος αναλυσει επιστημονικα το κατα ποσο ισχυει οτι η αντιληψη ισοδυναμει με την αληθεια, θα αποδειξει οτι δεν ισχυει, γιατι η αληθεια ειναι μια, ειναι απολυτη. Αν ομως ασχοληθει καποιος με το κατα ποσο μας επηρεαζει το perception is truth ασχετα με το αν ειναι σωστο η λαθος, τοτε θα βρει πως για παρα πολλα πραγματα, συναισθηματα, γεγονοτα κτλ δεν εξεταζουμε το κατα ποσο ειναι αληθινα, παρα μονο το αν ταιριαζουν με το δικο μας τροπο αντιληψης. Για παραδειγμα η θρησκεια, δεν ξερουμε αν υπαρχει οποιαδηποτε θεοτητα αλλα παρα πολλοι απο εμας πιστευουμε πως υπαρχει. Και αυτη η πιστη μας καθοριζει την ζωη μας, καθοριζει της αποφασεις μας, καθοριζει την αντιληψη μας για τον κοσμο.

Βλεπουμε λοιπον πως το perception is truth ειναι πιο κοντα σε εμας, απο οτι πιθανον θεωρουμε. Ακομη και αν δεν ασχοληθουμε με την θρησκεια, αν σκεφτουμε, μπορει ο καθενας μας να βρει σημαντικα κομματια της ζωης μας που επηρεαζονται απο το perception is truth.

Δεν λεω οτι στεκει σε οποιαδηποτε περιπτωση, αλλα αν σκεφτουμε λιγο πανω στο perception is truth τοτε θα δουμε οτι επηρεαζει μεγαλα κομματια της ζωης μας, και ισως μπορουμε να το αποδιωξουμε και να βρουμε τη μια πραγματικη αληθεια. Για πραγματα που δεν υπαρχει επιβεβαιωμενη μια απολυτη αληθεια, οφειλουμε να πιστεψουμε με ολοι τη δυναμη μας αυτη την αντιληψη και να πραττουμε συμφωνα με αυτη μεχρι ειτε να επιβεβαιωσουμε την αντιληψη αυτη ειτε να την αντικαταστησουμε με την μια απολυτη αληθεια.

Evolution!

Admire me, admire my home
admire my son, he's my clone
yeah, yeah, yeah, yeah
this land is mine, this land is free
i'll do what i want yet irresponsibly
it's evolution, baby

Pearl Jam - Evolution. Με την κλασσικη σαρκαστικη και αναλαφρη ισως προσποιητη αθωοτητα οι Pearl Jam, κατακρινουν την σημερινη κατασταση και αμφισβητουν αν αυτο που εχει γινει ο σημερινος ανθρωπος ειναι οντως εξελιξη. Ειναι οντως κατι ανωτερο, κατι εξελιγμενο. Ο στιχος που περισσοτερο απο ολους με ωθησε να γραψω ηταν ο "admire my son, he's my clone". Και αυτο γιατι παρα πολλες φορες γυρω μας, στη σημερινη κοινωνια βλεπουμε τους γονεις να προσπαθουν να δημιουργησουν κλωνους τον ιδιων μεσα απο τα παιδια τους.

Βλεπουμε γονεις να αποφασιζουν για το μελλον τον παιδιων τους χωρις να αναρωτονται ποτε αν το μελλον που σχεδιασανε συμβαδιζει με αυτο που τα παιδια τους ονειρευονται. Αυτο παρατηρειται πολυ εντονα και πολυ ευκολα αν κανεις κοιταξει τα επαγγελματα που η γενια που σημερα ειναι 40 με 55 διαλεξε. Γιατροι, Αρχιτεκτονες, Δικηγοροι, Δημοσιοι Υπαλληλοι. Δεν κατηγορω κανεναν για την επιλογη του. Δεν εχω αλλωστε το δικαιωμα να κρινω. Οχι αλλα κατηγορω τους λογους για τους οποιους επελεξαν τα συγκεκριμενα επαγγελματα. Γιατι οι γονεις τους ηθελαν εναν επιστημονα στο σπιτι, εναν ανθρωπο που το μελλον του ηταν σιγουρο γιατι το επαγγελμα του ηταν ανωτερο. Κατηγορω αυτους που εκαναν την επιλογη. Και ως επι το πληστον, αυτοι δεν ηταν η γενια που σημερα ειναι 40-55. Ηταν οι γονεις τους. Οτι δεν μπορεσε καποιος να γινει, θα γινει το παιδι του. Και επειδη καποιες φορες αυτο ειναι ανεφικτο, τοτε το παιδι του θα γινει κλωνος δικος του.

Αλλα ας μην κατηγορουμε μονο τους γονεις. Και τα παιδια εχουν μεριδιο. Επιλεγουν την ασφαλεια, επιλεγουν τη μεγιστη δυνατη σιγουρια. Επιλεγουν αυτο του οποιου εχουν δει την εξελιξη του, τους γονεις τους. Γιατι να ρισκαρεις? Γιατι να παρεις δικες σου αποφασεις? Γιατι να χαραξεις τη δικη σου πορεια, οποια κι αν ειναι αυτη? Γιατι να τα κανεις ολα αυτα, οταν εχεις τη σιγουρια, του οτι αν κανεις τα βηματα του πατερα σου η της μανας σου, θα εχεις καποιον να σε καθοδηγει, και πανω κατω ξερεις  -νομιζεις- πως θα παει η ζωη σου.

Αυτο δεν ειναι εξελιξη, ειναι ενας αυτοτροφοδοτουμενος φαυλος κυκλος.