[I am running out of titles - imagine what would happen if I posted more often than once every 6 months]

So I'm back in the UK demons and angels always with me, and I look back over the Christmas period where I went back to Greece for about two weeks. All I can think of while pondering on them two weeks is, I shouldn't have gone back I did not enjoy being there, although I met with friends and people I love and enjoy being with, I did not enjoy my time there. It seemed fake. It seemed as if I was meeting with people because that's what I should be doing, that's what people that are away and come back do, meet up. It felt I was going out because I'm only here for a couple of weeks, I should go out and enjoy myself. It just didn't feel the way I would have liked it to feel.

And here's my point; did "it" change or me? Or both, or neither but my perception of the "it" changed. If something changed, why did it change? Did I not like the change in itself, or the result beyond the change? So many questions and all I have is more questions to pile up. There were a few things over that break that I wish weren't there, like the revision I had to do and didn't do, that left me with a feeling of "you'll pay for this later" like a prolonged, delayed hangover after a night of cheap tequila, but one that hits you on a Tuesday after a Saturday night out, and lasts 'till next Saturday. Mind you I very much paid for it.

There were a few things that I quite enjoyed as well, catching up with an old friend, and feeling like the honesty of our relationship was still there, he's a friend that we've drifted apart, but he's also a friend that I feel no matter how apart we drift, it won't matter next time we meet, the important things will still be there.

What do I want to say here? Why am  I typing at four in the morning when I have a 9am class? Well mainly 'cause I couldn't get any sleep. Also because I haven't written in some time and every now and again I get the urge to write, even though I might not have anything to say. Ah who cares, it's not like this is the front page of the guardian.

I have this feeling that I'm doing something wrong. Something wrong with my studies, like I'm not putting as much effort as I should in them. I'm slacking, and I don't like it, but at the same time I'm not doing anything about it. I know this feeling. I've been there and I so don't want to go down that road again. Why am I verging on it again though? The situation is massively different this time around. Or is it? Maybe it's not THAT different. I'm studying, I have very little of a social life, I'm putting myself in a routine I can mindlessly follow and all of that is leading me to being depressed again.

It can fuck right off. I ain't getting depressed again. Fuck that shit. Once's enough. Oh, hello revelation, it might not be THAT different, but there it is, that ever so subtle difference. I saw it coming. Rephrase; I'm seeing it coming. That's why it's different this time around, I can see the depression heading towards me, or rather me heading towards the depression. Last time I had circled twice inside it before someone drilled inot my head I was depressed. Last time I had no clue. Not again. It can fuck right off.

Ever-lurking loneliness

During vacations with friends and while reading a book by Francoise Dolto talking about loneliness, I realised a few things. For starters the quite easy realisation that you don’t need to be alone to be lonely. Easy, much talked about but very important for the points of this text. On a more refined note, this realisation makes a much bigger impact when it’s accompanied by another one; loneliness is a feeling caused by ourselves. No one can cause us to feel lonely. One can argue about the inaccuracy of the statement and attribute the loneliness we feel to a situation, or the people that surround us or circumstances. These are nothing but side-factors. The true cause is within ourselves. Fond as I am of examples here’s one; While writing these lines, I’m with friends in a beautiful home, one of them is sleeping, another one is doodling on a piece of paper and two of them are playing music. The type of music I don’t mind, and I quite enjoy when heard live, but nonetheless music I do not know much about, or have heard a lot of. Both of them musicians, are talking either about technicalities of the songs they are playing or just having fun playing songs they both know and generally having fun.
I am tone deaf, I have no rhythm and obviously I can’t play any musical instruments. I tried following the feeling, the climate of the moment but felt that I failed. I couldn’t follow on any instrument, I can’t sing, even if I could I wouldn’t know the lyrics and the music I very much enjoy is as far as it could be from what I’m listening to at the moment, but that is of little importance. The thing that matters is that I feel inadequate to participate, and this feeling annoys me, hurts me, and bugs me in my innermost self, into my very core.

Maybe I sound a bit too intense so I’ll load you with a bit of background. I grew up in a family of four people (that would be my immediate family) and six cousins. All of the cousins but one are musicians, or at least know how to play a musical instrument. My father has a deep love for music, which thankfully he passed onto me. I’ve always wished I could play a musical instrument and have had a few tries, which all either due to lack of discipline or due to the fact I didn’t actually like what I was doing, failed. I should also probably mention here that I’ve always felt that I let down my older brother by not learning a musical instrument as we could have spent hours upon hours playing together, writing shit, jamming or just talking about music on a deeper level. My brother has nothing to do with the feeling, it is purely mine, the only –in lack of a better term- “fault” I can charge my brother with, is being older than me, and naturally me looking up to him. So a desire to fit in was left a desire, it was never fulfilled. Which brings me to the intensity of my current feelings. They are that loud inside me because they bring up my insecurities, they bring up my “I wish I was more like them” side. I hate that side, its mean, angry and full of disappointment ‘cause it never gets what it wants. I feel left out, when I’m not. I’m between beloved friends and family, I’m in a place I love and enjoy being in and this feeling of inadequacy, of misfit fills me and stops me from enjoying the moment and not caring.

This brings me to my earlier statement; “No one can cause us to feel lonely”. I feel lonely, even though I’m between beloved people, even though I’m having a good time, even though I can honestly say I’m enjoying myself, I’m in a time in my life where I’m at the peak of everything I’ve ever done, yet a moment where my lack of –let’s call it musical talent for the sake of the argument-, a mere moment is enough to surface my insecurities, and make me feel belittled. Makes me wonder about the fragility of a psychological state.

Where I lay my head is Home

After a bit longer than a week back home, I find myself thinking of the famous saying, in this case through Metallica's adaptation of it in Wherever I may roam. Well, I would like to think myself as an ever-changing, ever-adapting, unaffected by places or people, free from the worthless sentimentalities of nostalgia for good times person. I would like to, but I fail to. I can't. I apparently am not that person. 

I've come to that realisation since I left my home to go study abroad, and despite it not affecting me when I'm away, around new friends doing fun, interesting, boring, every-day, stuff it first crept up as a feeling from its shitty hole to bug me in mid to late June. Picture this; First year of uni is done, I've exceeded my academic expectations but more importantly I've progressed as a person and I've dug myself out of a hole that was keeping me from enjoying life. A year of such a psychological importance is at an end, I've now visited my brother and friends in the UK, I've had a meet with other friends that I hadn't seen in a long time, and I'm all up and great. Everything is beyond great, yet something bugs me, something I've recognised as one of the many demons I carry, much like everyone else does. I've recognised it but as expected I'm trying to deny its existence, I don't want to acknowledge its presence, because doing so, means I'll have to deal with it and I'd rather leave it for a tad later. Combined with the unfamiliar feeling of endless cloudy skies and showering rain through June, one of such persistence only the UK can offer, it finally got to me. Give in? Surrender to it? Let it pour my inner self and accept it? Nope; deny the fuck out of it. I don't want it there, it's messing me up, and it’s wrinkling my ideal year. Piss off demon, piss off!

Oh but it won't. I The demon knows what it’s doing and almost like a being with its own intelligence and sense of purpose it carries out its mission with relentless precision aiming straight to where it hurts more; my self-doubt. Fucker knows the game.

New picture; I'm in the plane flying back home, just took off and I'm looking down as the plane gains altitude, listening to music, gazing down on buildings, cars and people becoming smaller and smaller, I'm soaring back home. Soaring. I let my guard down for a fraction of a millisecond and the little demon does the trick, he's past my massive walls of denial, and they crumble down with the sound of my resigned realisation; I miss home. Fuck.

Wait, wait, wait! That's good, 'cause I'm going back home, for a full three months. It is fucking amazing that I'm feeling this way, I get to experience the closure of missing something and finally getting it. Nope. Shut up logic reasoning, this is feeling we're talking about, you have no power here! Logic - Feelings 0-1. I miss home, and I'm overwhelmed by feelings of joy ‘cause I'm going home confronted by feelings of disappointment for missing home. How do I expect to make my whole "study and probably end up living abroad" thing work if I miss home after just the first year, which was great as well? What if the year was fucked up? What if the uni was shit, the people were crap and nothing was great? What then? Well it wasn't so no point pondering over things that could have been but weren't. Logic - Feelings 1-1.

So I land home. Get the luggage, meet the people that are picking me up despite the late of the hour and head back home. Have a good night's -or I should say day's as it's six in the morning- sleep, rest and wake up refreshed. Meet with friends I haven't seen for too long, get together, talk, have fun and there it is; I shouldn't be enjoying this as much as I am, 'cause I shouldn't have been missing this as much as I have been. Logic - Feelings 1-2. Damnit! Let me enjoy this you dick of a demon, go away! Nah uh, here to stay the little fucker.

And then, emotional revelation, out of fucking nowhere, out of the deep dark blue there it is; Acceptance. I miss home. So what? I'm supposed to. It would be stupid to try and deny the nostalgic feelings for home(duh!), it's where I grew up, where I built my life, where I became the person that took the decision to leave and find purpose elsewhere, it is part of me as much as my arms or legs. Feeling homesick is only natural. I'm not rationalizing this, in this argument logic lost before the argument even started, it had no place there from the start.

I feel the demon walking away, straight out of myself, peeking over his shoulder with a grin on its face, taking off his costume, pulling a halo out of his pocket, placing it over his head and then spreading his wings and flying away. My demons are my angels as soon as I accept them as part of me. Little fuckers. Logic - Feelings 1-3, just the way I like it.

Learned Helplessness, Learned Depression

So there's this study done by Carol Dweck, that talks about the learned helplessness theory. In very simple words, it talks about how children learn to think they are helpless. It's not as grim as it sounds, it is merely referring to the nature Vs. nurture problem but mainly focused on the learning side of life. It talks about residing in one's talents instead of hard work. So for instance an athlete that is really talented in a sport, as a child learned that he or she is talented on the specific sport, but let's say not as good as math, and there's nothing to be done about that. This is the learned helplessness, the "nothing to be done" part. One has strong points and weak points, the strong points are talent so no hard work needed there, while the weak points are unchangeable. There is evidence that supports this theory, and since the publication of the study, it is widely accepted as a possibility.

So here's my bit on this. If children can learn and carry to adolescence and adulthood this learned helplessness, that defines a big portion of their mindset and their identity, what of learned depression? I'll elaborate; I found myself thinking I was happy, and life was good for me. I'm in a good Uni, studying what I like, I've got loving friends back home and here, I've got money to spend, time to waste and as this academic year is coming to an end, I've got no regrets. I'm afraid to share that feeling though, because other people are not as lucky as I am, they don't have money to spend, their lives have not taken them to a path they enjoy, they have personal, financial and any other kind of problems. The whole world is at war, the middle-east is rising and falling ten times each day, there are beheadings in the middle of London, tornados in the US, there's recession everywhere and altogether, the world is not a happy place. 

So how dare I, in the midst of all this, how dare I to be happy, and claim that I'm leading a good life? It is insensitive, arrogant and karma will get me and bite me in the ass. I should be depressed, I should be sad, lonely and hopeless. Yet I am not. Shame on me! This is how I feel, that my happiness is a sin. I am not a religious person, but I did grow up in a country that is vastly defined by our religion and the role it played -along with the church- in the shaping of our homeland and our people. So no matter how hard I try, there's always going to be a part of me that flashbacks to my childhood, thinking for a moment if I am a sinner. Of course my logic and reason comes in and I don't think about it twice, but it's always there. I've been brought up with mistaken beliefs about happiness and joy, they are sins, not in themselves, but one man can't be as happy as I currently am without having done something wrong.

So this is what I mean from learned helplessness to learned depression. It seems that I am not allowed to be happy. On the authority of the world. Whether the carrier of the message of depression is religion, the 6 o'clock news, the person next door that's not doing that well, my own self, it doesn't matter who the messenger is, the message is always the same; You can't be happy, not in this world, here we are depressed.

I will not let the world drag me down, in a pool of self-loathing and depression, for now I am happy and I'm going to savour this feeling, I am going to milk the fuck out of it. Just so I am clear, I am not going to go to a homeless shelter and mock people 'cause I have a home and they don't, there's savouring and enjoying and then there's being a right prick. I'm not going to be a dick about it, but my personal feeling, my emotion is that of happiness and joy, and I'd like to share that with people so I'm going to do just that.

So fuck you world. I am happy. Yes amidst all this blood, gore and fear, amidst all this insecurity about the future, I dare to say I am happy.

I am mine

I am mine

Faithful to my traditions, I haven't posted in this blog for almost a year now. I tried to avoid making this into a habit but I seem to have failed. Well, I'll have to try harder, another habit to shake off. Afterall, I've shaken so many lately this one's ought to be easy, if not easy then at least the process will be enjoyable. Which makes me wonder, are we anything more than our habits? I think we are a bit more, we are our efforts to shake off or maintain our habits, our trials and errors, and repeats, and resolutions, and succeses. But this is me wondering off and pondering, a subject for another time maybe.

Why am I posting then, after almost a year? Do I have the need to? No, this time it's different. I have the desire to. It is a strange feeling after so long. I started this blog because I wanted to write thigns down, and then it slowly turned into a necessary process for me to go through a period in my life that wasn't that bright or shinny. So from a desire it turned into a need. From the casual drink every now and again it turned into the drink before you go to bed every night, clearly not in frequency but of equal importance. So writing out of desire rather than need is something I haven't done in a long time, and I missed it.

Things have changed in my life. And change is something I haven't always welcomed. Ah but this change, this change has been a revelation, this change has been something out of this world, refreshing, renewing and full of realities meeting and exceeding expectations. Since the last time I wrote, I find myself in a completely different state and space. Space might not be as important as state, but then again, one wouldn't exist without the other and vise versa. I live abroad now, for the past few months yet for the first time I feel home. To any of you that know me, this shouldn't come as a surprise or a disrespectful statement. I miss you dearly and a part of me wishes that I had you all with me, but our memories and moments will have to suffice until the time we make new ones again. On the contrary, to any of you how know me, this is probably something you saw coming. Sadly, I was not built, raised, taught, call it what you like for the place I was born in. Relocation is merely the means and not the goal. The goal remains the same, happiness. Unfortunately I do not think I could have achieved happiness, in both my previous space or state. So relocation was the road that has led to the state, and state shall be the door to the goal. All this might seem a bit cryptic, or vague to those of you that do not know the details of the past year or so, but indulge me please, I hope that by the end of this post I will have found the words to make you understand, if not the details, at least the necessary events.

I suppose the best way is to treat this, is as a timeline. Then again, it is me, and despite my fathers' efforts I have never been as organised as he would like me to be and in all fairness I have not been as organised as I would like me to be. So it will be a line alright, but not nessecarily a timeline. This whole revelation and change I rambled on in the last paragraph started in therapy. I discovered, not without help, (credit where credit is due), that I have a need to form, maintain and develop relationships with meaning. Maybe it sounds poetic or romantic, but then again I do belive that it is a romantic approach of life that keeps us sane and humane in an ever-cynical world. So with that realisation, everything I had done up to that point, academicly or not would not be enough for me to be happy in my life. I had to pick a new path, a new field to dive into, and so I did. I picked psychology as a field and went forth to pursue a degree in it. Through a lengthy process, through countless doubts, fears, through overcoming those fears only for new ones to be formed in my head, I can now call myself a psychology student in a UK university. It might not seem as much, but I cannot stretch the importance of both the process and the result of that adventure, for an adventure it was, or at least it felt and still feels like one. So after applications and recommendation letters and days upon days of waiting, I was accepted. The days upon days of waiting were replaced with days upon days of planning and preparing. After all was said and done, I was off. I was off to uni, and off to a new life, off to a new place, off to a new state.

That is were I currently am, studying psychology in a UK university. I cannot tell what will come, I can make an estimated guess, but then again estiamted guesses are not as fun as simple guesses and not as efficient as knowledge, so I will not. What I know is this, I found home. In people, in places, in organisations, in tedious, dull, boring everyday things. I found home, away from home. A part of my mind and body will always crave the joys my birthplace has offerede me, and hopefully will continue to offer me, but the better part of it, found a home. A place and a state I can thrive in. And I am thankful and ever grateful to the people that made it possible for me to find this home. Thank you.

There and back again.

Δεν εχω γραψει σε αυτο το blog για κατι παραπανω απο εναν χρονο. Αν και για καποιο λογο νιωθω την αναγκη να απολογηθω, δεν θα το κανω. Δεν υποσχεθηκα τιποτα ξεκινωντας αυτο το blog  και ετσι δεν αθετησα και τιποτα, αλλα δεν απολογουμαι, κυριως γιατι αυτο το blog γραφεται παραπανω για εμενα, παρα για εσας. Η δικη σας αναγνωση και συμμετοχη ειναι ευπροσδεκτη αλλα νομιζω οτι ολοι ξερουμε πως απο τη στιγμη που το blog ειναι προσωπικες σκεψεις και αποψεις, εξυπηρετει σκοπους δικους μου κυριως, και ελπιζω να περναει και κατι προς τα εξω.

Α, και κατι ακομα, απο εδω και περα θα γραφω στα Αγγλικα. Deal with it.

I'd love to have an amazing and astounding comeback, to compensate for a year's absence but in lack of one, I will simply put in "paper" my thoughts, mostly to put them in order for my own benefit, and hopefully as i type everything down, there will be something jumping out of the page, if not, bear with me, after all I've been gone for quite a while.

It is strange how we find ourselves around the age of 20-21 thinking that we've got everything figured out and that we need nobody's input or at least piece of advice, we've planned a life and we know how it's gonna turn up. I can't decide if it is our expectation that everything will work according to plan or if it is life as it is, but in the end we always find ourselves going down a completely different path than the one we imagined we'd take when we set off for this journey. Surely the newly found path can take us to the same destination, but you know as well as I do that when something goes off from the course we've predetermined for it, then either the result or the journey itself are not exactly the ones we'd imagined they would be. And please pay attention, I'm not saying it's better or worse, no, not at all, I am saying it is different.

So I found myself taking a completely different path, from what I had planned, and note here, the plans I made for myself were conceived rather early in my life, I must have been around 16years of age, when I decided I'd be a chef. I dropped any ideas of going to economic school, and focused everything I could muster into getting to a college that would eventually lead me into a career worthy of my efforts as a cook. And I manged to get into the college, top of my year actually. About a year later and after some bumps on the road I realised that the college was not the one I should have picked and I was rather going down the path to become and accountant rather than a cook. So I dropped out  and with family help I started off at a new college, one for cooks this time! I finished the aforementioned college in the appropriate time and now I can proudly present myself as a cook with a diploma to prove it. And then I found myself lacking the courage and the willpower to proceed with my life, especially my professional life. I wouldn't go out to find a job, I couldn't bother myself into starting off my life as it should be after owning a diploma, and having the professional skills that were enough to put me out there and give me a start as a professional cook.

To this day, which frankly isn't that far away since I got my diploma - and as I type these words I realise that it in fact is exactly one year,  364 days to be precise since the day I got it - I have not fully understood why I couldn't go on with my life, but I'm working on it, with a great deal of help. Then again, very recently I found myself thinking, again not on my own, what is one's goal in life. The final, the top the undeniably ultimate goal in one's life. What is it? For the answer to that I will quote the simple genius of John Lennon. "They asked me what I wanted to be when I grew up. I told them I wanted to be happy. They told me I did not understand the question. I told them they did not understand life." And indeed that is the only true answer I can give to the question. I want to be happy.

Considering parts of my personality I only recently found and discovered, and have yet to accept them at their full capacity and meaning, and as hopelessly romantic and poetic as it may seem, the act of typing these words, and transforming thoughts into sentences, helps me a great deal with the decision that is before me. That decision has tortured me for quite sometime now, and my inability to take act and make decisions has baffled me furthermore, but finally I found a way, a mechanism to grab me by the hand and guide me through what I see as endless possibilities opening up right in front of me after the decision has been made. As said before, the mechanism is this thought to sentence transformation. The actual decision I will not post here, but it has been made. I've never been certain of almost any decision in my life, and the let me assure you the feeling I get from this realisation is not good. But with all my insecurities, doubts and fears, not left behind me, but accompanying me in the path ahead of me, this time I am fairly certain that the choice I made is what I need.

I am not going to treat this moment as something special in my lifetime, as a breakthrough or something unique. I will treat this moment with the respect and the attention anything new in life deserves and requires. It is not a new chapter in my life, it is the natural follow up of what I need to do, with my mind always set on the final achievement of my life. To be happy.

Dignity. Where the fuck did we lose it on the way here...

Η αξιπορεπεια οσον αφορα εμενα ειναι μια απο της πιο σημαντικες αρχες η αξιες.

Σε οτι και αν κανουμε, με οτι και αν ασχολουμαστε, σε οποιοδηποτε μηκος η πλατος της γης κι αν ζουμε, δεν γινεται να ζουμε χωρις αξιοπρεπεια. Μαλλον, γινεται αλλα τοτε δεν ζουμε, απλως περναμε.

Ειναι τρομερο το κατα ποσο εχουμε λυσμονησει την αξιοπρεπεια στις μερες μας. Ακουγομαι λιγο σαν την γιαγια η τον παππου που εχει καθε οικογενεια, αυτον που λεει οτι "Αααχ δεν φτιαχνουν τα πραγματα οπως παλια, δεν ειναι οι καιροι οπως τοτε". Αλλα εστω κι ετσι, ας γινω για λιγο ο ενοχλητικος παππους που συγκρινει την  σημερινη εποχη με αυτη που εκεινος εζησε πιο εντονα.

Ετσι λοιπον σημερα δεν υπαρχει αξιοπρεπεια, εχουμε ξεχασει τη σημασια της λεξης αλλα και τη σημαντικοτητα της αξιας. Σε αλλοτινες εποχες, ενας ανθρωπος προτιμουσε να διατηρησει την αξιοπρεπεια και να κυκλοφορει με το κεφαλι ψηλα, παρα να κανει την οποιαδηποτε λαμογια, η αδικια στον διπλανο του. Σιγουρα οι καιροι ηταν αλλιως, οι κοινωνιες μικροτερες και οι δακτυλοδεικτουμενοι δεν ειχαν που να κρυφτουν, αλλα δεν ειναι ο φοβος, η η ελειψη αυτου που θα επρεπε να μας οδηγει στην επιλογη της αξιοπρεπειας.

Δυστηχως ομως σημερα, στην εποχη της πληροφορησης, στην εποχη που διατυμπανιζουμε την διαφανεια σε οποιοδηποτε, πολιτικο και μη, επιπεδο, σημερα ολοι κρυβομαστε πισω απο την ανωνυμια του συνολου και ξεχναμε τι θα πει να εισαι αξιοπρεπης. Οχι να προσποιεισαι την αξιοπρεπεια, οχι να εισαι φαινομενικα και επιφανειακα αξιοπρεπης, αλλα να μην μπορεις να πραξεις αλλιως, γιατι κατι μεσα σου σε σταματα, γιατι ξερεις οτι αυτο που πας να κανεις ειναι λαθος. Οχι μονο λαθος αλλα αναξιοπρεπες.

Σε αλλες εποχες, ακομα και οι κλεφτες η οι περατες ειχαν εναν κωδικα τιμης, βαση του οποιου λειτουργουσαν και επρατταν. Σημερα, δυστυχως ειμαστε κατωτεροι απο τους ληστες αλλων εποχων, σημερα δεν εχουμε καμια τιμη, ποσο μαλλον κωδικα τον οποιο θα σεβομαστε και θα λειτουργουμε χωρις να τον παραβιαζουμε.

Και εδω ειναι που χωλαινουμε, εδω ειναι που δεν τα καταφερνουμε, και εδω ειναι που εν τελει θα χασουμε. Ο σεβασμος. Δεν σεβομαστε τιποτα, γιατι σχεδον τιποτα δεν ειναι αξιο σεβασμου.  Εγω π.χ. αρνουμαι να σεβαστω την ηλικια καποιου, αρνουμαι να σεβαστω τα χρονια του. Γιατι δεν με ενδιαφερει το οτι εφτασε οσο χρονων κι αν εφτασε, οχι με ενδιαφερει το πως εφτασε αυτα τα χρονια. Ο σεβασμος, και ετσι πρεπει να ειναι, κερδιζεται. Δεν ειναι κατι αυτονοητο η κατι υπαρκτο χωρις καμια προσπαθεια. Οχι ο σεβασμος κερδιζεται με τηρηση αρχων και αξιων. Οταν ενας ανθρωπος εχει φτασει π.χ. τα 80 του, αλλα τα εχει φτασει αξιοπρεπως και δεν εχει αναλωθει απο την ασχημη και φαυλη σημεριμνη κοινωνια και τις υλικες προσταγες της, τοτε τον σεβομαι γιατι εφτασε τα 80 του, αξιοπρεπως, δεν τον σεβομαι επειδη εφτασε τα 80 του.

Και μην αυταπατασται, δεν ειναι καθε πραξη ευγενειας και σεβασμος. Σαφως και θα σηκωθω στο λεωφορειο για να κατσει καποιος γηραιοτερος, σαφως και θα αφησω μια κυρια να περασει πρωτη, αλλα ολα αυτα δεν ειναι σεβασμος, ειναι ευγενεια. Ας μην συγχαιουμε λοιπον τον σεβασμο με την ευγενεια και ας προσπαθησουμε να μην λυσμονουμε οτι η αξιοπρεπεια δεν ειναι κατι που δεν το χρειαζομαστε, δεν ειναι κατι απο αλλες εποχες. Η αξιοπρεπεια ειναι τροπος ζωης.

Evolution!

Admire me, admire my home
admire my son, he's my clone
yeah, yeah, yeah, yeah
this land is mine, this land is free
i'll do what i want yet irresponsibly
it's evolution, baby

Pearl Jam - Evolution. Με την κλασσικη σαρκαστικη και αναλαφρη ισως προσποιητη αθωοτητα οι Pearl Jam, κατακρινουν την σημερινη κατασταση και αμφισβητουν αν αυτο που εχει γινει ο σημερινος ανθρωπος ειναι οντως εξελιξη. Ειναι οντως κατι ανωτερο, κατι εξελιγμενο. Ο στιχος που περισσοτερο απο ολους με ωθησε να γραψω ηταν ο "admire my son, he's my clone". Και αυτο γιατι παρα πολλες φορες γυρω μας, στη σημερινη κοινωνια βλεπουμε τους γονεις να προσπαθουν να δημιουργησουν κλωνους τον ιδιων μεσα απο τα παιδια τους.

Βλεπουμε γονεις να αποφασιζουν για το μελλον τον παιδιων τους χωρις να αναρωτονται ποτε αν το μελλον που σχεδιασανε συμβαδιζει με αυτο που τα παιδια τους ονειρευονται. Αυτο παρατηρειται πολυ εντονα και πολυ ευκολα αν κανεις κοιταξει τα επαγγελματα που η γενια που σημερα ειναι 40 με 55 διαλεξε. Γιατροι, Αρχιτεκτονες, Δικηγοροι, Δημοσιοι Υπαλληλοι. Δεν κατηγορω κανεναν για την επιλογη του. Δεν εχω αλλωστε το δικαιωμα να κρινω. Οχι αλλα κατηγορω τους λογους για τους οποιους επελεξαν τα συγκεκριμενα επαγγελματα. Γιατι οι γονεις τους ηθελαν εναν επιστημονα στο σπιτι, εναν ανθρωπο που το μελλον του ηταν σιγουρο γιατι το επαγγελμα του ηταν ανωτερο. Κατηγορω αυτους που εκαναν την επιλογη. Και ως επι το πληστον, αυτοι δεν ηταν η γενια που σημερα ειναι 40-55. Ηταν οι γονεις τους. Οτι δεν μπορεσε καποιος να γινει, θα γινει το παιδι του. Και επειδη καποιες φορες αυτο ειναι ανεφικτο, τοτε το παιδι του θα γινει κλωνος δικος του.

Αλλα ας μην κατηγορουμε μονο τους γονεις. Και τα παιδια εχουν μεριδιο. Επιλεγουν την ασφαλεια, επιλεγουν τη μεγιστη δυνατη σιγουρια. Επιλεγουν αυτο του οποιου εχουν δει την εξελιξη του, τους γονεις τους. Γιατι να ρισκαρεις? Γιατι να παρεις δικες σου αποφασεις? Γιατι να χαραξεις τη δικη σου πορεια, οποια κι αν ειναι αυτη? Γιατι να τα κανεις ολα αυτα, οταν εχεις τη σιγουρια, του οτι αν κανεις τα βηματα του πατερα σου η της μανας σου, θα εχεις καποιον να σε καθοδηγει, και πανω κατω ξερεις  -νομιζεις- πως θα παει η ζωη σου.

Αυτο δεν ειναι εξελιξη, ειναι ενας αυτοτροφοδοτουμενος φαυλος κυκλος.

Weapons of Mass Destruction...

My dad came into my room holding his hat
I knew he was leaving,
he sat on my bed told me some facts, son.
I have a duty, calling on me
You and your sister be brave my little soldier
And don't forget all I told ya
Your the mister of the house now remember this
And when you wake up in the morning give ya momma a kiss
Then I had to say goodbye

In the morning woke momma with a kiss on each eyelid,
Even though I'm only a kid
Certain things can't be hid
Momma grabbed me
Held me like I was made of gold
But left her inner stories untold
I said, momma it will be alright
When daddy comes home, tonight

Whether long range weapon or suicide bomber
Wicked mind is a weapon of mass destruction
Whether you're soar away sun or BBC 1
Misinformation is a weapon of mass destruc
You could a Caucasian or a poor Asian
Racism is a weapon of mass destruction
Whether inflation or globalization
Fear is a weapon of mass destruction

Whether Halliburton or Enron or anyone
Greed is a weapon of mass destruction

We need to find courage, overcome
Inaction is a weapon of mass destruction
Inaction is a weapon of mass destruction
Inaction is a weapon of mass destruction


My story stops here, lets be clear
This scenario is happening everywhere
And you ain't going to nirvana or farvana
You're coming right back here to live out your karma
With even more drama than previously, seriously
Just how many centuries have we been
waiting for someone else to make us free
And we refuse to see
That people overseas suffer just like we
Bad leadership and ego's unfettered and free
Who feed on the people they're supposed to lead
I don't need good people to pray and wait
For the lord to make it all straight
There's only now, do it right.
Cos I don't want your daddy, leaving home tonight

Το κομματι οπως δηλωνει και ο τιτλος ειναι για τα οπλα μαζικης καταστροφης. Παλι των Faithless. Τα οπλα μαζικης καταστροφης οχι οπως τα συνηθισαμε, αν μπορει να συνηθισει μια ιδεα, μια πραγματικοτητα μαλλον τοσο καταστροφικη. Τα οπλα μαζικης καταστροφης οπως τα μαθαμε, καταστρεφουν (!) μαζικα, τη σαρκα, την υλικη μας υποσταση, και επιφερουν το θανατο, τον ολεθρο, την καταστροφη. Το τραγουδι αυτο δινει μια αλλη οπτικη και ενα αλλο νοημα στο τι μπορει να σημανει οπλο μαζικης καταστροφης. Ας το δουμε σιγα σιγα και εναν ενα κομματι.

Wicked mind is a weapon of mass destruction.
Το αρρωστημενο μυαλο ειναι οπλο μαζικης καταστροφης. Ενα μυαλο διεστραμενο, ενα μυαλο παρανοικο, κατω απο ορισμενες συνθηκες, μπορει να επιφερει την καταστροφη, σε τοσο κοσμο που να ειναι τελικα οπλο μαζικης καταστροφης. Μπορει να φαινεται παραλογο, αλλα αν κανεις σκεφτει θα βρει παραδειγματα στην ανθρωπινη ιστορια, οχι μονο τα προφανη αλλα και αλλα που επιβεβαιωνουν τον στιχο.

Missinformation is a weapon of mass destruction.
Η παραπληροφορηση ειναι οπλο μαζικης καταστροφης. Καθοδηγουμενα ΜΜΕ, παραπληροφορηση, η καθολου πληροφορηση, ειναι ολα οπλα μαζικης καταστροφης. Με αποτελεσματα οχι τοσο αμεσα οσο ο θανατος και η υλικη καταστροφη αλλα εξισου σημαντικα.

Racism is a weapon of mass destruction.
Ο ρατισμος ειναι ενα οπλο μαζικης καταστροφης. Ο εθνικισμος, η ελιτιστικη αντιμετωπιση του κοσμου, ειναι οπλα μαζικης καταστροφης. Μεσα απο το ρατσισμο και το φανατισμο καθε μορφης διατηρειται η αναρχια -με την κακη της εννοια-, διατηρουνται μιση και εχθρες που μονο σε κακο μας οδηγουν.

Fear is a weapon of mass destruction.
Ο φοβος ειναι οπλο μαζικης καταστροφης. Ο φοβος του ανωτερου που μπορει να μας συντρηψει χωρις επιπτωσεις, χωρις κανεναν ελεγχο. Η καθημερινη καταπατηση τον ανθρωπινων δικαιωματων και ο φοβος που αυτη δημιουργει ειναι οπλο μαζικης καταστροφης.

Greed is a weapon of mass destruction.
Η απληστεια ειναι οπλο μαζικης καταστροφης. Στην απλουστερη μορφη της, τον υπερκαταναλωτισμο, ειναι οπλο μαζικης καταστροφης. Οδηγει τον ανθρωπο σε αναζητηση υλικων αγαθων που προσφερουν χευτικη ευτυχθα και στην καταπιεση των ψυχικων του θελω, τον κανουν ερμαιο τον επιβαλομενων αναγκων του και τον απομυζουν απο την ενεργεια και τη διαθεση να αναζητησει οτιδηποτε αλλο.

Και τελος ο πλεον σημαντικος στιχος του κομματιου...

Inaction is a weapon of mass destruction.
Η απραγια ειναι οπλο μαζικης καταστροφης. Η απροθυμια του καθενος μας να αντιδρασει, σε οτι ειναι λαθος, σε οτι καταφερνει να πληξει την ακεραιοτητα του κοσμου. Η ανυπαρξια διαθεσης για την καλυτερευση αυτου που ονομαζουμαι κοινωνια σημερα, ειναι το οπλο μαζικης καταστροφης με τα χειροτερα αποτελεσματα, χειροτερα απο την καταστροφη, τον ολεθρο, τον θανατο. Γιατι δεν πλητει μονο εμας και τους γυρω μας, οι ζημιες που κανει δεν θα περασουν, δεν θα γινουν καλα με το χρονο, δεν θα διορθωθουν. Αντιθετα, μερα με τη μερα, χρονο με το χρονο, η πληγες που προκαλει μεγαλωνουν, η δυναμη του εδραιωνεται και ριζωνει, βαθια μεσα μας.

Ο ωχαδερφισμος, η βαρεμαρα, η απροθυμια, η μη προσπαθεια ειναι που οδηγει εμας και τις γενιες μετα απο εμας σε μια κατασταση κομματος. Σε μια κατασταση απο την οποια κανεις δεν θα μας ξυπνησει, και δεν θα σηκωθουμε ποτε μονοι μας. Σε μια κατασταση που ειμαστε απλως περαστικοι απο τον κοσμο αυτο, σε μια κατασταση που απλως επιβιωνουμε επι γης, χωρις να μας νοιαζει το πριν η το μετα, ουτε καν το τωρα. Αυτη η απραγια ειναι το οπλο μαζικης καταστροφης που εχει τις μεγαλυτερες και τις χειροτερες δυνατες επιπτωσεις, γιατι το τροφοδοτουμε καθημερινα με ολο και περισσοτερα καυσιμα, με ολο και περισσοτερη δυναμη.

Δεν ειναι εφευρεση κανενος, δεν κατεχεται απο καμια χωρα η κυβερνηση, κατεχεται απο τον καθενα μας, και εχει τη μορφη και τα αποτελεσματα ενος οπλου που σιγα σιγα στρεφουμε στον ιδιο μας τον εαυτο και τραβαμε τη σκανδαλη...

Weapons of Mass Destruction - Faithless

We Come One..

In you the song which rights my wrongs,
In you the fulness of living,
The power to begin again
From right now, in you

Ο στιχος ειναι των Faithless, απο ενα κομματι που παρα πολοι απο εσας εχετε ακουσει και ομως οι περισσοτερι δεν προσεξατε τους στιχους, η εστω το νοημα αυτων. Δεν αξιωνω την ωριμοτητα
-συναισθηματικη η  εγκεφαλικη- να καταλαβαινω τον στιχο για αυτο που πραγματικα ειναι, αλλα μονο για αυτο που σημαινει για εμενα. Αλλωστε, perception is truth.

Πως καταφερνει ενας ανθρωπος να βρει τη δυναμη μεσα απο καποιον αλλον να αρχισει, να ξεκινησει ξανα. Να ορθοποδησει και να περπατησει παλι. Πως μετα απο ενα συμβαν, αρνητικο προφανος, μπορει καποιος να βρει τα ψυχικα αποθεματα και να πει "παμε παλι"? Γινεται? Η παντα ξεκιναμε με κατι λιγοτερο? Πανατα κατι χανουμε στην πορεια? Παντα κατι μενει πισω που δεν θα το ξαναβρουμε ποτε?

Δεν ξερω. Αυτο που ξερω ομως ειναι οτι οταν βρουμε τη δυναμη, μεσα απο καποιον αλλον να συνεχισουμε, τοτε η δυναμη αυτη πολλαπλασιαζεται, μεγαλωνει και διαρκει.Αντεχει στο χρονο, χτιζεται σιγα σιγα με υπομονη και επιμονη και με βοηθεια, ριζωνει και μας τροφοδωτει με τα απαραιτητα για μια συνεχεια της οποιας το τελος δεν γνωριζουμε.

Τι γινεται οταν στερεψει ομως αυτη η δυναμη? Τι γινεται οταν θελουμε να φωναξουμε "δεν αντεχω αλλο"? Οταν τελικα ξαναπεσουμε?Δυο δρομοι υπαρχουν. Να μεινουμε κατω η παλι να βρουμε τη δυναμη και να ξανασηκωθουμε.

Οταν μεινουμε κατω, παραδεχομαστε την πτωση μας, δικαιωνουμε τους φοβους και τους δαιμονες μας. Τους αφηνουμε να μας νικησουν, να εχουν τον τελευταιο λογο, να κανουν εκεινοι τον απολογισμο και εν τελη να κανουν εκεινοι το γυρω του θριαμβου.

Οταν σηκωθουμε, ξανα και ξανα, σκοτωνουμε κι απο εναν δαιμονα τη φορα, ξεπερναμε κι απο εναν φοβο. Αποδιωχνουμε καθε αισθημα ενοχης, αποτυχιας και αδυναμιας. Εκεινη τη στιγμη που σηκωνομαστε, ειμαστε οσο πιο κοντα στο θεο γινεται. Οχι τον θεο της εκαστοτε θρησκειας, οχι τον θεο που φτιαχτηκε κατ'εικονα και ομοιωση του ανθρωπου, αλλα τον θεο που θα μπορουσε ο καθενας να γινει. Τον προσωπικο θεο. Τον θεο που θα ηταν καθε ανθρωπος, αν ξεπερνουσε τους φοβους του, αν νικουσε τους δαιμονες του, αν υπετασε τις αδυναμιες του, αν συνεχιζε να σηκωνοταν, ξανα και ξανα...

You can't always get what you want...

...but you just might find, you get what you need!

Rolling Stones. Η ευφυια του στιχου δεν εινα απεριγραπτη, δεν ειναι εξεχουσα ουτε συγκλονιστικη. Η ευφυια του στιχου ειναι στην απλοτητα που τον περιβαλει. Ειναι ο απλος, και ομως τοσο δυσκολος για πολλους, διαχωρισμος των αναγκων απο τις επιθυμιες. Ειναι ο συνδυασμος των δυο. Η αγνοια για το τι πραγματικ θελουμε. Το κατα ποσο τα θελω μας καλυπτουν τις αναγκες μας. Ειναι ο προσδιορισμος της λεξης "χρειαζομαι" και η απομυθοποιηση της λεξης "θελω".

Ποιος απο εμας μπορει να διαχωρισει τις επιθυμιες απο τις αναγκες του? Ειναι η αναγκη κατι απαραιτητο για την επιβιωση μας? Ειτε αυτη ειναι σωματικη ειτε ψυχικη επιβιωση. Η ειναι μια δυνατη επιθυμια? Κατι που θελουμε πολυ?

Ειναι μηπως η αναγκη κατι υπερεκτιμημενο, και σαν λεξη θα επρεπε να εκφραζει μονο τις βιολογικες αναγκες μας, και ολα τα υπολοιπα να μετατρεπονται "σε θελω" παρα σε "πρεπει να"?

Η εχουμε υποβιβασει τη σημασια των επιθυμιων, φοβουμενοι οτι θα χαρακτηριστουμε απληστοι? Οτι "τα θελουμε ολα δικα μας"?

Κατα την αποψη μου, καπου, καποτε και για καποιους λογους, που  θα παραμεινουν αγνωστοι σε εμενα, αναμειξαμε τις επιθυμιες με τις αναγκες και πλεον δεν μπορουμε να τις ξεχωρισουμε. Δεν ξερουμε τι θελουμε και τι εχουμε αναγκη. Η ζωη εχει μια περιεργη και ειρονικη ταση πολλες φορες, να μην μας δινει αυτο που νομιζουμε οτι ποθουμε διακαως, αυτο που αποζηταμε με ολη τη δυναμη της θελησης μας.Δεν σταματα ομως εκει και μας δινει κατι διαφορετικο, κατι που αφου το αποκτησουμε -δεν αναφερωμαι σε υλικα αγαθα- μονο τοτε μπορουμε να το αναγνωρισουμε σαν το πραγματικο θελω, σαν το θελω που εγινε πλεον αναγκη μεσα απο τη ζωη, χωρις να το συνηδειτοποιησουμε.

Θα μου πειτε πως αυτο ειναι συμβιβασμος, πως αλλαζουμε τις πραγματικες επιθυμιες μας, σε αυτο που μας εδωσε η ζωη ωστε να μην απογοητευθουμε, και να συνεχισουμε. Οχι συμβιβασμος δεν ειναι, ειναι η αναγκη μας να παρουμε οτι μπορουμε απο τη ζωη, ειναι η αποδοχη πως υπαρχει κατι πανω απο εμας, κατι πανω απο τις επιθυμιες και τις αναγκες μας. Κατι που εχει τη δυναμη να αλλαξει εμας, και αυτα που ζηταμε, αυτα που θελουμε. Και αυτο το κατι ειναι η ζωη.

Δεν ειναι η λυση να θελουμε λιγα, και να ζουμε μονο με τα παραιτητα.Η λυση ειναι να μαθουμε σιγα σιγα να διαχωριζουμε τις αναγκες απο τις επιθυμιες. Να ξερουμε τι θελουμε, τι ποθουμε, και να μαθουμε να αναγνωριζουμε τι ειναι αναγκαιο σε εμας. Να αξιολογουμε αναγκες και επιθυμιες και να εκλπηρωνουμε οσες περισσοτερες μπορυμε και απο τις δυο κατηγοριες, χωρις να γινομαστε ερμαια αυτων.

Animal or Human?

Animal or Human? Ζωο η ανθρωπος?

Ποια ειναι η διαφορα? Πως ξεχωριζει κανεις ενα ζωο απο εναν ανθρωπο? Τι σημαινει ζωο και τι σημαινει ανθωροπος? Ειναι το ανω θροσκω που μας διαχωριζει απο τα ζωα?

Πολυ συχνα ακουμε, οτι ειμαστε ζωα, τα πιο εξελιγμενα ναι, αλλα ζωα. Εχουμε ενστικτα, ορμες καθε ειδους, επιθυμιες προτογωνες οι οποιες πρεπει να ικανοποιηθουν, ακριβως οπως των ζωων. Ειναι η ικανοτητα μας να διατηρουμε αυτες τις ορμες αδρανεις και να της εκφραζουμε μονο με τροπο πρεποντα και αποδεκτο που μας διαφοροποιει? Ειναι η επιλογη, η δυνατοτηα επιλογης να μην ενδωσουμε στις ορμες μονο που μας κανει διαφορετικους, πιο εξελιγμενου, καλυτερους?

Οχι θα απαντησω, οχι μονο. Η διαδικασια εκλογικευσης των επιθυμιων και ο διαχωρισμος τους σε επιτευξημες και μη ειναι μια διαδικασια που  καθε ζωο την εκανε καθημερινα και σιγα σιγα εξελιχθηκε και εφτασε στο σημερινο σημειο, ενστικτοδως να αναγνωριζει τις αναγκαιες επιθυμιες και να τις εκπληρωνει.

Οταν δυο αρσενικα ζωα παλευουν για να νικησουν την επιβραβευση και τελικα την επιλογη τους απο το θυληκο ζωο, τοτε λεμε οτι ετσι ειναι η φυση, οτι αυτο κανουν τα ζωα, για αυτο κι εμεις ειμαστε ανωτεροι. Οταν δυο ανθρωποι κανουν το ιδιο ακριβως πραγμα, λεμε οτι ειναι ζωα, οτι ριχνουν το επιπεδο τους, οτι υπαρχουν καλυτεροι τροποι διευθετησης ζητηματων. Και εχουμε δικιο, ειναι ζωα. Κυριολεκτικα ο ανθρωπος ειναι ζωο.

Ομως υπαρχει μια ειδοποιος διαφορα που οχι μονο τον διαχωριζει απο τα ζωα, αλλα του επιτρεπει να μην βαλει τερμα στην ανωδο του, να μην σταματησει ποτε, και παντα να συνεχιζει ελευθερος δεσμων και αναγκων. Η αλλαγη θα πειτε, εχει τη δυναοτητα να αλλαζει, να προσαρμοζεται, και οτι δεν μπορει να αντιμετωπησει με οτι του εδωσε η φυση, το αντιμετωπιζει μεσω της τεχνολογιας. Παλι οχι, αυτη δεν ειναι η διαφορα που μας ξεχωριζει απο τα ζωα, αυτη η διαφορα μας επιτρεπει να ονομαζουμε την επιβιωση μας ζωη και να ξεγελαμε τον εαυτο μας και τους γυρω μας.

Η μια και μοναδικη διαφορα ειναι η δυνατοτητα επιλογης του κακου. Η ελευθερια που εχει ο ανθρωπος ακομα και μεσα σε κοινωνικα συνολα, ακομα και πισω απο ηθικους φραγμους να επιλεξει το κακο. Ειτε για τον ιδιο ειτε για τους γυρω του. Να κανει μια επιλογη, για την οποια γνωριζει πληρως οτι θα φερει την καταστροφηη η την αυτοκαταστροφη, και ομως να μην διστασει αλλα να κανει την επιλογη. Οχι για λογους παραλογους η ακατανοητους, αλλα για λογους που ο ιδιος τη στιγμη της επιλογης βρισκει πολυ λογικους, γιατι η επιλογη του ειναι η κατα τη γνωμη του καλυτερη δυνατη.

Η δυνατοτηταα επιλογης του κακου ειναι λοιπον αυτη που ξεχωριζει τον ανθρωπο απο τα ζωα. Η λογικη επιλογη μιας πραξης κακου. Ουτε η διαφορποιηση καλου απο κακου, ουτε η ευπρεπης εκφραση των ορμων, ουτε η ειρηνικη συνυπαρξη, ουτε η κοινωνονικοποιηση σε επιπεδα ανωτερα των ζωων ουτε τιποτα απο αυτα, αλλα η ελευθερια επιλογης του κακου.Η διασπαση των ηθικων, κοινωνικων και προσωπικων φραγμων και η διαπραξης μιας πραξης ειδεχθους και αποτροπαιας παρ'ολη τη γνωση των συνεπειων και των επακολουθων.

Love, Actually

"Whenever i get gloomy with the state of the world i think about the arrivals gate at Heethrow airport.

General opinion started to make out that we live in a world of hatred and greed, but I dont see that. Seems to me that love is everywhere. Often it's not particularly dignified or newsworthy, but it's alwasy there. Fathers and sons, mothers and daughters, husbands and wifes, boyfriends, girlfriends, old friends. When the planes hit twin towers, as far as I know none of the phonecalls from the people on board where messages of hate or revenge. They were all messages of love. If you look for it i've got a sneaky feeling you'll find, that love actually is all around..."

Ετσι ξεκιναει η ταινια Love Actually, μια ταινια που πολλοι θα χαρακτηριζαν ρομαντικη κομεντι. Πολλοι που χαζεψαν την ταινια, δεν ειδαν την ταινια πραγματικα. Δεν θα σχολιασω την ταινια αλλα, αυτο το αρχικο κομματι.

Για αρχη μια μεταφραση:

"Οποτε μελαγχολω με την κατασταση του κοσμου, σκεφτομαι την πυλη αφιξεων του αεροδρομιου Χιθροου. Η γενικη γνωμη διαμορφωθηκε στο οτι ζουμε σε εναν κοσμο μισους και απληστιας, αλλα εγω δεν το βλεπω αυτο.Εμενα μου φαινεται οτι η αγαπη ειναι παντου. Συχνα δεν ειναι απαραιτητα αξιοπρεπης η αξια ειδησεων, αλλα ειναι παντα εκει. Πατερες και γιοι, μητερες και κορες, συζηγοι, αγορια, κοριτσια, παλιοι φιλοι. Οταν τα αεροπλανα χτυπησαν τους διδυμους πυργους, απο οσο ξερω κανενα τηλεφωνημα δεν ηταν μυνημα μισους η εκδικησης. Ηταν ολα μυνηματα αγαπης. Αν ψαξτε, εχω την αμυδρα εντυπωση οτι θα βρειτε πως η αγαπη οντως ειναι παντου γυρω μας"

Ειναι ξεκαθαρο τι λεει ο Hugh Grant, μιας και αυτος διαβαζει το συγκεκριμενο κειμενο. Οτι ο κοσμος δεν ειναι γεματος μισος η απληστια αλλα αγαπη. Και ομως, γινονται πολεμοι, πολεμοι καθε ειδους, πραγματικοι, οικονομικοι, ψυχολογικοι, και πολλων αλλων ειδων. Αναφερομαι στον πολεμο, γιατι η κοινωνια μας τον αναγνωριζει ως την χειριστη μορφη διαπλοκης, ως την εσχατη λυση.

Δεν διαφωνω καθλου με το συγκεκριμενο κειμενο. Αλλα με κανει κα αναρωτιεμαι, τι εγινε και φτασαμε εδω που φτασαμε? Μην με παρεξηγησετε, δεν ασχολουμαι με τη σημερινη κατασταση της κοινωνιας, της οικονομιας και οποιας αλλης γενικοτητας. Οχι ασχολουμαι με το πως ο καθε ανθρωπος σαν ξεχωριστη μοναδα, εκτος συνολου, ενω ειναι ενα ον που εχει αναγκη, που αποζητα τη συντροφια και την επικοινωνια, την ανγνωριση και τη φιλια, πως αυτο το ον ξεχασε της αναγκες αυτες, της διεγραψε, μαλλον της μετεφερε στο υποσυνειδητο και της εθαψε καλα κατω απο προσποιητες ευτυχιες, πως λοιπον εφτασε στο σημειο να κυρητει καθημερινο πολεμο αντι να αγαπα. Αντι να μοιραζεται, να χαιρεται και να ευτυχει.Αδυνατω να καταλβω απο μονος μου την ανωμαλια του ανθρωπινου ειδους να πηγαινει κοντρα στην φυση του, να καταπολεμα την κοινωνικοτητα με την οποια γενηθηκε για χαρη πλασματικων αναγκων οπως το κοινωνικο status.

Για αυτο λοιπον θα μας βοηθησει ο κυριος Erich Fromm. Παραθετω εδω την περιληψη του οπισθοφυλου του βιβλιου "Να εχεις η να εισαι", μερος της τουλαχιστον.

"Να ενα μεγαλο μανιφεστο μιας νεας κοινωνικης και ψυχολογικης επαναστασης για να σωθει ο επαπειλουμενος πλανητης μας: Να εχεις η να εισαι? Ειναι οι σκεψεις μιας ολοκληρης ζωης ενος απο τους πιο διεισδυτικους κοινωνικους αναλυτες. Οι θεσεις του Erich Fromm σ'αυτο το εξαιρετικο βιβλιο ειναι οτι δυο τροποι υπαρξης παλευουν για το πνευμα της ανθρωποτητας: Ο τροπος υπαρξης στη βαση του εχειν, με επικεντρο του την κατοχη και την αποκτηση υλικων αγαθων, τη δυναμη και την επιθετικοτητα και που αποτελει τη βαση για κακα οπως η βια, ο φθονος και η πλεονεξια. Και ο τροπος υπαρξης στη βαση του ειναι που βασιζεται στην αγαπη, στη χαρα του να μοιραζεσαι και σε δραστηριοτητες οχι αχρηστες αλλα παραγωγικες."

Μεσα απο αυτο το αριστο πραγματικα βιβλιο ο Fromm παραθετει της αποψεις του πανω στο θεμα και προβλεπει το 1976, οταν εγραψε το βιβλιο οτι αυτη η ταση της κοινωνιας για τα υλικα αγαθα θα οδηγησει τον κοσμο σε κοινωνικη, ψυχολογικη και οικονομικη καταστροφη.

Προσθετοντας τον υπερκαταναλωτισμο, την απληστια, την κοινωνικη συγκριση και την επιβαλωμενη απο το περιβαλλον μας αναγκη για αναγνωριση και επιτυχια σε οσους το δυνατον περισσοτερους τομεις, καταληγουμε στη σημερινη κατασταση και στο συμπερασμα αυτου του κειμενου.

Ο ανθρωπος αρνηθηκε τη φυση του για αγαπη και ευτυχια, οταν ανηγαγε τις δυο αυτες αξιες σε αξιες με υλικη υποσταση. Οταν η αγαπη ενος πατερα προς το παιδι του εκφραζεται μονο μεσα απο δωρα και οταν για την ευτυχια απαιτειται η υπαρξη υλικων αγαθων.

11 Illusions

Και ξεκινωντας για λιγη σκεψη ας δουμε αυτο...

What's a bridge with no river below?
 What's the sky without the clouds to go by?
What's the truth with none to hear it?

It's an Illusion baby

It's an Illusion

It is a false belief

What's the heaven with no hell to compete?
What is God with no believers alive?
What's the sun without the night to wave goodbye?
What's a falling star if you got nothing to wish for?

It's an Illusion baby
It's an Illusion
It is a false belief



What's a warrior with noone to fight?

What's the body with no soul to live in?
What's the mind with no goal to achieve?
What's a fire with nobody to warm?

It's an Illusion baby
It's an Illusion
It is a false belief

It's an Illusion...






Εκτος απο τη σχετικοτητα των πραγματων, οχι οπως την εθεσε ο Einstein, αλλα οπως παρουσιαζεται στους παραπανω στιχους, ειναι ομορφο να προσεξει κανεις πως αλλαζει το νοημα ενος πραγματος μεσα απο τη συνδεση του με αλλα.

Για να γινω πιο σαφης αν καποιος αφαιρεσει το δευτερο μισο του στιχου "What's a fire with nobody to warm?" το νοημα της λεξης fire αλλαζει πληρως, η φλογα απο ενα μεσο θερμανσης -ψυχης και σωματος- γινεται καταστροφικη, απο φλογα γινεται φωτια. Το ιδιο γινεται και με ολους τους υπολοιπους στιχους.



Dante's Inferno

Παρατηρει κανεις λοιπον οτι δεν υπαρχει οτιδηποτε, μαλλον για να μην γινομαι απολυτος, ισως υπαρχουν πολυ λιγοτερα πραγματα απο οσα νομιζουμε που μπορουν να αυτοπροσδιοριστουν. Και αυτο θελει να δειξει το εν λογω τραγουδι. Σε ενα αλλο επιπεδο ομως, σε ενα επιπεδο ανθρωπινο. Ενα κομματι μας σαν ανθρωποι και σαν προσωπικοτητες προσδιοριζεται μεσα απο τις πραξεις και τα πιστευω μας, ενα δευτερο κομματι ομως προσδιοριζεται μεσα απο τους αλλους. Και αυτο το δευτερο κομματι του εαυτου μας, ειναι πολυ ομορφο να εξερευνηθει, ειναι πολυ ενδιαφερον να περιπλανηθει κανεις μεσα του και να ανακαλυψει τις επιρροες που εχει ο καθε αλλος ανθρωπος και το καθε γεγονος, στη διαμορφωση αυτου που ειμαστε...

Δεν αναφερομαι μονο στην ανατροφη μας απο τους γονεις, η το περιβαλλον στο οποιο μεγαλωσαμε, οχι αναφερομαι κυριως στους ανθρωπους που εμεις επιλεξαμε για δικους μας, για κοντινους μας, για τους ανθρωπους που λεμε φιλους και αγαπημενους. Αν κανεις ψαξει λιγο παραπανω σε καθε του φιλικη η μη σχεση με τους κοντινους του ανθρωπους λιγο πιο προσεκτικα, και κυριως ψαξει τους λογους για τους οποιους βρεθηκε κοντα με τους εν λογω ανθρωπους, θα δει οτι οι λογοι αυτοι που μεχρι τωρα ονομαζε, τυχη η συγκηριες ειναι κατι παραπανω. Ειναι ασυνειδητη επιλογη. Ειναι το πρωτο κομματι του εαυτου που προσπαθει με νυχια και με δοντια να επιβληθει στο δευτερο, και τα καταφερνει. Ειναι η ανεπτυγμενη και εκπολιτισμενη αναγκη του ανθρωπου για επικοινωνια και σχεσεις...